See

‘n Paar dae by die see aan die einde van die vakansie.  Het reikhalsend uitgesien.  Die see, skulpe, sand, seewind, sout… dit laai my ione.

Maar op pad soontoe is die atmosfeer tussen ons twee so gespanne dat enigeen wat sy mond oopmaak, se kop afgebyt word.

Die volgende dag waai die wind en daar val selfs ‘n paar druppels. Gelukkig het die atmosfeer opgeklaar. Ons verken die omgewing. Van visvang of sonbaai is geen sprake nie.

Eers op dag drie kan daar visgevang word.  Te veel mense langs die water en dis dooiegety. Ons ry op en af op soek na die ideale plek. Besluit later om maar net te stop en lyn nat te maak. Met geen sukses.

Ek hobbel met my nuwe funksionele seuntjie-skoene oor die rotse. Voorheen was die rinkink op die rotse en in die poeletjies die hoogtepunt, nou het ek geen selfvertroue om op hierdie soort terrein te waag nie. Hoe lank nog voor ek die voet en been weer vertrou?

Die hoogtepunt van die paar dae is die alleen stappie op die strand en die strandkuns. Daar kon ek sonder onderbreking of spanning met my Vader gesels.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s