Koshuis

My eerste kennismaking met die dorpie was in ‘n doodstil Desember. Warm, winderig. My motor volgelaai met klere sommer so los op die agtersitplek, gordyne, skoene, handdoeke, plastiekbakke…

Ons het ‘n woonstel in die dogterskoshuis. Groot, gerieflik, maar oud en ‘n bietjie afgeskeep. Twee slaapkamers, badkamer, klein kombuisie, sit-eetkamer en studeerhoekie. Oorgenoeg plek vir ons meubels, maar die garagegoed moes in ‘n kas in die gang pas. Ons motors onder die bome langs die woonstel.

Groot oop vertrekke bied altyd aan my ‘n uitdaging: hoe gaan ek die meubels wat ek tot my beskikking het, op die beste manier in die spasie wat ek het, inpas en rangskik. Hierdie keer was geen uitsondering nie. Ek kon die opgewondenheid in my voel wakker word: watter moontlikhede bied elke vertrek aan die meubels en snuisterye wat ek het? Ek kon skaars vir die meubelwa wag.

Dit was doodstil. Die superintendent van die koshuis het die woonstel oopgesluit en die sleutel sommer binne gelaat. Daar was geen siel om ons te verwelkom nie, ook nie eens in die strate nie. Na die stadsgejaag was dit juis hierdie stilte wat die balsem was, die vrede, die rus.

Die klein tuintjie was ‘n aantrekkingskrag. Ek het moontlikhede raakgesien. Klein genoeg om maklik te onderhou, maar groot genoeg om ‘n uitdaging te wees.

Ongeveer twee dae later is ons min of meer ingeburger, uitgepak, gordyne opgehang en ornamente uitgestal. Nou om die dorp te verken.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s